We weten ook allemaal: we hebben het niet koud zolang we rijden.... maar zodra we eenmaal stilstaan...
En dan rij je door de stille nacht (zelden ook nog eens Heilige Nacht) en zoals jij ook weet, heb je dan ruim de tijd en mogelijkheid om over dingen na te denken. Dat doe ik dan ook. Lang, diep en intensief. Soms zijn de gesprekken die je hebt met jezelf, de meest interessante. Vooral als je dan ook nog eens, letterlijk, afhankelijk van hoe rustig het is op de weg, alleen bent met je gedachten....
Impressie.
Opeens realiseerde ik me dan ook, op de terugweg naar huis: eigenlijk vind ik het heel fijn om 's nachts te rijden. Ik bedoel, zolang het niet regent en niet al te koud is (onder de 12 graden celsius rij ik liever geen langere stukken), is het eigenlijk best wel fijn. Goed, het is dan wel donker en je ziet misschien minder, maar aan de andere kant is het ook een heel stuk rustiger.
Bovendien hou ik ook nog eens van fotografie. Vandaag de dag doe ik er minder aan dan vroeger (mogelijk ben ik nog een van de weinigen die albums vol negatieven heeft) en de camera in mijn huidige mobiel is verre van goed, net genoeg voor simpele plaatjes, maar ik heb mijn (soms professionele) cursussen gedaan in binnen- en buitenland en ik heb zelfs een aantal professionele opdrachten gedaan als freelancer. The Light Fantastic, of Lux Aeterna, heeft mij altijd gefascineerd.
En 's nachts..... ziet de wereld er heel anders uit dan overdag. Dezelfde weg, dezelfde stad, hetzelfde bos, dezelfde weilanden.... niet te vergelijken. Helaas is zelfs de beste camera niet zo gevoelig en goed als het menselijk oog dus wat jij ziet, kun je nooit goed vastleggen, vooral niet 's nachts, maar toch..... De foto's vervagen, de herinneringen blijven.
Expressie.
En dus, ondanks de duisternis en mogelijk frissere rijomstandigheden, is rijden in het donker voor mij totaal geen probleem. En dan dus niet in slecht of donker weer maar echt 's nachts.
Hoort wie bromt daar kind'ren...
Ik vind het zelfs heel erg leuk, spannend en vaak uitdagend, al kan het dus ook gevaarlijker zijn, alhoewel dan weer niet vanwege het verkeer, en ook dat weer bijdraagt aan het avontuur.
Zo miste ik in de buurt van Lelystad in het holst van de nacht een keer bijna een slagboom die dwars over de weg zat. Die zou je ook helemaal niet verwachten op een lange, doorlopende en verlaten dijkweg naast het IJsselmeer. Pas op het laatste moment ging ik vol in de remmen en kwam ik op 10 centimeter afstand pas tot stilstand. Ook dat was.... spannend....
Bijna was ik er niet meer geweest. Kijk niet zo teleurgesteld.
Depressie.
Aan de andere kant was mijn beste en langste nachtrit de perfecte afsluiting van een (helaas veel te) korte scootervakantie die ik had samen met @thomas. 's Ochtends om 9 uur vertrokken we samen uit Bonn, gingen nog even buurten in Remagen (dat vonden we geen brug te ver) en sloegen toen rechtsaf (voor de kijkers: links) naar Altenahr voor de lunch. Dat was uiteraard nog voordat alles is weggevaagd door de overstromingen. Daarna gingen we elk onsch eigensch weegsch, hij terug naar het zuiden naar Ludwigshafen, en ik noord-west richting Venlo en daarna hopelijk naar Leiden.
Nou, Venlo was geen succes..... Waar ik mocht rijden of niet, of welke kant ik in 's hemelsnaam op moest, ondanks de GPS, was mij niet duidelijk. Heel erg verwarrend en onduidelijk dus na veel frustratie draaide ik de neus van mijn stalen ros de andere kant op en ging weer terug naar Duitsland, daar waar wij ons zuhause voelen tenslotte, in de richting van Wachtendonk, het eerste grotere gehucht in de Heimat. Van daar uit dan helemaal langs de grens naar het noorden naar Kleef, alwaar ik gedineerd heb in het bekende restaurant aldaar waar de Zwaan met haar voetjes in het water staat, en toen via Arnheim door de lange holle nacht naar huis alwaar ik rond half 5 's ochtends aankwam, met de intentie om toen nog even mijn vrouw flink lastig te vallen, al wilde die daar toen op dat moment echt niets van weten. Echt helemaal niet dus. Aldus geschiedde niet. Maar alles bij elkaar dus geschat ruim 19 uur onderweg en, voor zover ik mij kan herinneren, 473 kilometer in een dag (en nacht), mijn persoonlijke record.
En ik was niet eens moe. En ik had het ook niet koud. Zie hierboven.
Maar dat, lieve kijkbuiskinderen, is een verhaal voor een andere keer, een verhaal dat ik tot nu toe nog nooit heb verteld..... iemand interesse om het te horen (en zien) ?
In ieder geval was dat slechts een voorbeeld van een epische reis waarvan een groot deel ook nog eens dwars door de nacht was. En ja, ik heb toen onderweg ook nog veel foto's gemaakt.... en aparte avonturen beleefd. 's Nachts ja.
En jij? Wat vind jij? Rij je graag 's nachts, of niet, en waarom ?
. But not so much the sudden bollards on the Dutch fietspads.
En dat mag je zelf toelichten als je wilt 
